• A máis belida da vila

    Yahoo! Pin It

    your comment
  • Galega traballadora

    Yahoo! Pin It

    your comment
  • Os Pinos.

     

    ¿Qué din os rumorosos

    na costa verdecente

    ao raio transparente

    do prácido luar?

    ¿Qué din as altas copas

    de escuro arume arpado

    co seu ben compasado

    monótono fungar?

     

    Do teu verdor cinguido

    e de benignos astros

    confín dos verdes castros

    e valeroso chan,

    non des a esquecemento 

    da inxuria o rudo encono;

    desperta do teu sono

    fogar de Breogán.

     

    Os bos e xenerosos

    a nosa voz entenden

    e con arroubo atenden

    o noso ronco son,

    mais sóo os iñorantes

    e féridos e duros, 

    imbéciles e escuros

    non nos entenden, non.

     

    Os tempos son chegados 

    dos bardos das edades

    que as vosas vaguedades

    cumprido fin terán;

    pois, donde quer, xigante

    a nosa voz pregoa

    a redenzón da boa

    nazón de Breogán.

     

    Teus fillos vagorosos

    en que honor soo late,

    a intrépido combate

    dispondo o peito van;

    se, por ti mesma, libre

    de indigna servidume

    e de oprobioso alcume,

    rexión de Breogán

     

    Á nobre Lusitania

    os brazos tende amigos,

    ós eidos ben antigos

    con un punxente afán;

    e cumpre as vaguedades

    dos teus soantes pinos

    duns máxicos destinos,

    ¡oh, grei de Breogán!

     

    Amor da terra verde,

    da verde terra nosa,

    acende a raza briosa

    de Ousinde e de Froxán;

    que aló nos seus garridos

    xustillos, mal constreitos,

    os doces e albos peitos

    das fillas de Breogán;

     

    que á nobre prole insinen

    fortísimos acentos,

    non mólidos concentos

    que ás virxes só ben están;

    mais os robustos ecos

    que, ¡oh, patria!, ben recordas

    das sonorosas cordas

    das arpas de Breogán.

     

    Estima non se alcanza

    cun vil xemido brando;

    calquer requer rogando

    con voz que esquecerán;

    mais cun rumor xigante,

    subrime e parecido

    ao intrépido sonido

    das armas de Breogán.

     

    Galegos, sede fortes,

    prontos a grandes feitos;

    aparellade os peitos

    a glorioso afán;

    fillos dos nobres celtas,

    fortes e peregrinos,

    luitade plos destinos

    dos eidos de Breogán

     

    Autor: Eduardo Pondal

     

     

    Yahoo!

    your comment